Wszystko zaczęło się dzięki fascynacji historią i mapami wytrawnego wędrowca i turysty Jerzego Kuczborskiego. Zawsze interesował go przebieg granic, historia ich zmian i sposoby wykreślania na różnego typu mapach, produkowanych w różnych czasach, krajach i dla różnych potrzeb.

Sport i polityka często się przenikają. Dość wskazać na bojkoty polityczne igrzysk olimpijskich, które wypaczyły sportową rywalizację w Moskwie
i Los Angeles. Albo przypomnieć emocje towarzyszące pojedynkom piłkarskim i hokejowym pomiędzy Polską a ZSRR czy występowi Władysława Kozakiewicza na moskiewskich Łużnikach w 1980 roku.

Józef Piłsudski był wielbicielem twórczości Juliusza Słowackiego. W okolicznościowych przemówieniach nieraz cytował wiersze poety. W odczycie Rok 1863 przytaczał z pamięci strofy Beniowskiego, wzmacniając nimi wysoką tonację swej wypowiedzi. Fragmenty tego poematu pojawiały się w publicznych wystąpieniach Marszałka niejednokrotnie: jako ilustracja, dopełnienie i esencjonalne podsumowanie. Piłsudski uważał poezję Słowackiego za najtrafniejszy wyraz świadomości narodowej.

Akcja burzenia prawosławnych cerkwi na południowym Podlasiu i Chełmszczyźnie wiosną i latem 1938 roku to jedna z najciemniejszych kart w dziejach Drugiej Rzeczypospolitej. Ta bezprawna praktyka nie była wydarzeniem incydentalnym. Stanowiła konsekwencję konfesyjnego charakteru ówczesnego państwa polskiego oraz stereotypów prowadzących do utożsamienia religii z narodowością.

Wzrost nastrojów nacjonalistycznych i antysemickich w Polsce na początku
lat trzydziestych XX wieku był widoczny również na wyższych uczelniach. Propaganda aktywnych na uniwersytetach narodowców oraz powszechne przekonanie, że Żydzi są dokuczliwymi konkurentami na rynku pracy, zwłaszcza w wolnych zawodach, zwróciły przeciwko nim wielu polskich studentów. Żądano wprowadzenia zasady numerus clausus, czyli przyjmowania na studia kandydatów mniejszości narodowych proporcjonalnie do udziału procentowego tych narodowości w społeczeństwie.

Zniszczenia pierwszej wojny światowej wymagały jak najszybszej likwidacji. W czasie walk ucierpiały miasta przede wszystkim wschodniej i południowej Polski. Przestało istnieć ponad 1,8 mln budynków, co stanowiło 18 proc. całości zabudowy. Te, które ocalały, zostały zdewastowane przez kwaterujące wojska. Żołnierze rekwirowali, co popadnie – od miedzianych blach kryjących dachy po klamki i balustrady.

Gospodarka polska pod rządami sanacji przeżyła trzy wyraźnie różniące się okresy. W latach 1926–1929 panowała dobra koniunktura. Lata 1930–1935 to czas wielkiego kryzysu. I wreszcie w latach 1936–1939 mieliśmy epokę interwencjonizmu państwowego. Niezależnie od wahań koniunktury, da się jednak zauważyć stałe elementy tej polityki.

12 maja 1926 roku rozpoczęły się dziewięcioletnie autorytarne rządy Józefa Piłsudskiego i trzynastoletnie obozu sanacji. Polska stała się państwem zdominowanym przez Marszałka i wąskie grono jego najbliższych współpracowników.
Trzon obozu rządzącego w latach 1926–1939 stanowiła tzw. grupa pułkowników. Było to liczne grono polityków, którzy rozpoczynali karierę w armii. Większość z nich miała wysoki stopień wojskowy i za sobą służbę w Legionach oraz udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Aktywnie popierali oni Komendanta w pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości. Natomiast ścisłą elitę władzy tworzyli ludzie, którzy współpracowali z Piłsudskim jeszcze w Organizacji Bojowej PPS, m.in. podczas rewolucji 1905 roku – np. Walery Sławek i Aleksander Prystor. Generalnie rządy piłsudczyków w Polsce można podzielić na trzy podokresy.

O zamachu majowym i rządach piłsudczyków z prof. Andrzejem Chojnowskim z Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego rozmawiają Bogusław Kubisz i Piotr M. Majewski.