Skierniewice kojarzą się z jabłkiem. Kilkakrotnie wysuwano nawet pomysł, aby postawić tu pomnik jabłka. Lecz czy warto wznosić monument na cześć owocu, kiedy tylu znanych i zasłużonych dobrodziejów Skierniewic takiego nie ma? Zamiast pomnika rośnie za to
na skwerach i ulicach kilkaset jabłoni ozdobnych.

Oddział Specjalny ze Skierniewic wielokrotnie uczestniczył w akcjach odbioru zrzutów broni. Jedna z nich miała miejsce 14 października 1943 roku. Brałem w niej udział...

W XIX wieku losy ziem polskich zależały od stosunków między zaborcami. Kiedy w prasie europejskiej pojawiały się doniesienia świadczące o wzajemnym braku zaufania, sprzecznych interesach oraz nasilonej rywalizacji o strefy wpływów, można było oczekiwać, że sprawa polska znajdzie się na porządku dziennym.

Rodzina d’Avout wywodziła swoje pochodzenie w linii prostej od średniowiecznych właścicieli posiadłości o tej samej nazwie, położonej na północ od Dijon. Podobno w Burgundii istniało powiedzenie: „Gdy rodzi się d’Avout, miecz wysuwa się z pochwy”.

Stacja, stacyjka, wiedenka – tak w największym skrócie można by nazwać skierniewicki dworzec kolejowy. To ważne miejsce na mapie turystycznej i historycznej miasta. Tędy bowiem przebiegają główne szlaki komunikacyjne z Warszawy do Łodzi i dalej do Poznania, Wiednia, Łowicza i Torunia.

Squrnowycze, Squirniewicze, Skwierniewice to tylko niektóre z nazw miasta w dalekiej przeszłości podawanych przez kroniki. Słowo Skierniewice wywodzi się prawdopodobnie od odgłosów wydawanych przez kwiczoły, ptaki o charakterystycznym brązowym, popielastym upierzeniu.

19 lutego 1457 roku arcybiskup gnieźnieński Jan Odrowąż ze Sprowy lokował miasto na terenie należącej do klucza łowickiego wsi Skierniewice. Akt ten był z jednej strony uwieńczeniem wcześniejszych starań i procesów, z drugiej zaś początkiem co najmniej kilkunastoletniego okresu formowania się miasta.

W walkach toczonych w 1915 roku nad Bzurą i Rawką Niemcy długo wierzyli, że uda im się przełamać rosyjski front za pomocą gazów bojowych – ksylenu i chloru. Ten ostatni wypuszczano ze specjalnych butli w momencie, gdy pojawił się sprzyjający wiatr. Nie było to wcale proste.

Twórczość urodzonego w 1727 roku w Toruniu Efraima Szregera (Schrögera) pozostawała nieco w cieniu sławy innych architektów działających w tym samym czasie w Rzeczypospolitej: Włocha Dominika Merliniego i Sasa Szymona Bogumiła Zuga. Wszyscy trzej rozpoczęli działalność w połowie XVIII stulecia, a więc jeszcze za panowania Augusta III; wszyscy trzej dostąpili nobilitacji i szybko się spolonizowali. Jako przedstawiciele jednego pokolenia uczestniczyli w klasycystycznym przewrocie estetycznym, który miał swe korzenie w światopoglądowej rewolucji XVIII wieku – oświeceniu.

„Biedne miasto, zawieszone między Warszawą i Łodzią – jak można w tej sytuacji zaistnieć?” Podobne wypowiedzi słyszałem już tyle razy, że trudno ich nie brać na serio. Zapewne odzwierciedlają utrwalony sposób postrzegania takich miast jak Skierniewice: miejsc leżących „między”, po drodze „od” – „do”.