Historyk czasopiśmiennictwa zajmujący się prasą Księstwa Warszawskiego, gdy przychodzi mu zakreślić ramy czasowe swych badawczych zainteresowań, znajduje się w dość komfortowej sytuacji. Cezury chronologiczne wyznaczają mu bowiem, w sposób wyjątkowo czytelny, kolejne brzmienia tytułu gazety wydawanej w stolicy Wielkopolski: „Gazeta Południowo-Pruska” – „Gazeta Poznańska” – „Gazeta Wielkiego Księstwa Poznańskiego”. Odwzorowując zachodzące wówczas procesy historyczne pozwalają one przyjąć, że „epoka napoleońska” w dziejach polskiego czasopiśmiennictwa zawiera się między 6 listopada 1806 roku a 21 czerwca 1815 roku.

Przybyszowi odwiedzającemu Warszawę w początkach XIX wieku mogła ona wydać się jednym z tych miast europejskich, które lata świetności mają już za sobą. Stolica Rzeczypospolitej w latach Sejmu Wielkiego i insurekcji kościuszkowskiej liczyła około 120 tys. mieszkańców, a więc mniej niż największe metropolie europejskie, na tyle jednak dużo, by znaleźć się w gronie kilkudziesięciu wielkich miast Starego Kontynentu.